Παρασκευή 27 Δεκεμβρίου 2019
Πέμπτη 26 Δεκεμβρίου 2019
Τρίτη 10 Δεκεμβρίου 2019
Παιδεία για όλο και... λιγότερους
Παιδεία για όλο και... λιγότερους
Νέο εξεταστικό σύστημα, νέα προγράμματα σπουδών, χρηματοδότηση και αξιολόγηση των πανεπιστημίων είναι ορισμένες από τις αλλαγές που ετοιμάζει το υπουργείο Παιδείας.
Σε συνέντευξη που παραχώρησε η υπουργός Παιδείας Νίκη Κεραμέως στην εφημερίδα «Καθημερινή», αναφέρθηκε στον σχεδιασμό για ένα εθνικό απολυτήριο, ο βαθμός του οποίου θα προκύπτει συνυπολογίζοντας τις επιδόσεις των μαθητών και στις τρεις τάξεις του Λυκείου.
Μάλιστα η υπουργός μίλησε για θέματα διαβαθμισμένης και αυξανόμενης βαρύτητας μέσα από την Τράπεζα Θεμάτων, την οποία σκοπεύει να επαναφέρει από το ερχόμενο κιόλας σχολικό έτος, διατηρώντας τον αριθμό των πανελλαδικώς εξεταζόμενων μαθημάτων στα τέσσερα.
Μιλάμε δηλαδή για ένα ακραία εξεταστικοκεντρικό σύστημα, το οποίο σε συνδυασμό και με τη νεκρανάσταση του αποτυχημένου θεσμού της Τράπεζας Θεμάτων θα οδηγήσει μοιραία στην περαιτέρω ενίσχυση της παραπαιδείας, αλλά και στην «ελάφρυνση» του σχολείου από μαθητές.
Παράλληλα η υπουργός αφιέρωσε πολύ χρόνο να μιλάει για τις αλλαγές που ετοιμάζει στα προγράμματα σπουδών στις δύο πρώτες βαθμίδες της εκπαίδευσης, ξεκινώντας μάλιστα από τα «θεμέλια», όπως χαρακτήρισε το νηπιαγωγείο.
Με όχημα τα αποτελέσματα του διεθνούς διαγωνισμού PISA, η υπουργός βρήκε ευκαιρία να περάσει την ατζέντα της κάνοντας λόγο ακόμη μια φορά για «επίπεδο δεξιοτήτων των μαθητών», ενδεικτικό του τρόπου με τον οποίο αντιμετωπίζει την εκπαίδευση.
Η τεχνοκρατική προσέγγισή της γίνεται απόλυτα ορατή όταν εμφανίζεται να δηλώνει:
«Θέλουμε να δώσουμε έμφαση στην καλλιέργεια ήπιων δεξιοτήτων, όπως η κριτική σκέψη και η συνεργατικότητα. Να επιβραβεύεται η επιδίωξη για συνεχή αυτοβελτίωση και όχι να συντηρούμε πρότυπα ήσσονος προσπάθειας και εξισωτισμού προς τα κάτω [...]
»Η προσθήκη νέων δεξιοτήτων στο σχολικό πρόγραμμα είναι αναγκαία, ώστε πέραν της σφαιρικής προσέγγισης και εμβάθυνσης σε γνωστικά αντικείμενα να παρέχονται στους νέους επιπλέον εφόδια που θα τους επιτρέπουν να αξιοποιούν καλύτερα την παρεχόμενη γνώση και να προσαρμόζονται πιο ευέλικτα στο διαρκώς μεταβαλλόμενο επαγγελματικό και κοινωνικό περιβάλλον.
»Ο εμπλουτισμός αυτός δρομολογείται αφενός με την προσθήκη νέων θεματικών στο σχολικό πρόγραμμα, όπως ο εθελοντισμός, η επιχειρηματικότητα, η σεξουαλική αγωγή, η καταπολέμηση των εξαρτήσεων, αφετέρου με την αναμόρφωση των ήδη υπαρχόντων σχολικών προγραμμάτων και εγχειριδίων.
»Επιπλέον, η αξιοποίηση εργαλείων, όπως το πολλαπλό βιβλίο, που προάγουν την κριτική σκέψη και άλλες ήπιες δεξιότητες, είναι στις προτεραιότητές μας. Αυτονοήτως θα προκύψει και η ανάγκη στοχευμένης ανακατανομής των προγραμμάτων και των ωραρίων».
Αξιολόγηση-χρηματοδότηση
Φυσικά από τη συνέντευξη δεν θα μπορούσε να λείπει αναφορά στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, με την υπουργό να μιλάει για ξεκάθαρη σύνδεση της χρηματοδότησης με την αξιολόγηση των ανώτατων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων, όπως ψηφίστηκε ήδη και αναμένεται να ξεκινήσει εντός του 2020.
Προκειμένου λοιπόν τα πανεπιστήμια να λάβουν το 80% της τακτικής χρηματοδότησης θα πρέπει να πληρούν συγκεκριμένα κριτήρια (αριθμός φοιτητών -εγγεγραμμένων και «ενεργών»-, μέγεθος και γεωγραφική διασπορά του ιδρύματος κ.ά.), ενώ το υπόλοιπο 20% «θα εξαρτάται από προδιαγεγραμμένους δείκτες ποιότητας, τους οποίους θα επιλέγει το ίδιο το Ιδρυμα και εν συνεχεία θα αξιολογείται βάσει αυτών» όπως τόνισε η υπουργός, η οποία βέβαια άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο να κλείσουν όσα τμήματα κοπούν στην αξιολόγηση.
Πέμπτη 5 Δεκεμβρίου 2019
Ο πρωθιερέας της... ανισότητας
Ο πρωθιερέας της... ανισότητας
Από το 2010 μέχρι σήμερα η εγχώρια αρθρογραφία που αφορούσε την πολιτική που επιβλήθηκε/επιβάλλεται από τους δανειστές και εφαρμόστηκε/εφαρμόζεται από τις ελληνικές κυβερνήσεις επικεντρωνόταν σε συγκεκριμένα σημεία. Η επιχειρηματολογία της μιας πλευράς προέβαλλε ότι όλα έγιναν για να σωθούν οι τράπεζες και να γιγαντωθούν οι ισχυροί και, της άλλης, ότι οι πολιτικές αποσκοπούσαν στο νοικοκύρεμα.
Αν όμως δεν εξετάσουμε την πολιτική των μνημονιακών κυβερνήσεων μεμονωμένα αλλά σαν κρίκους της ίδιας αλυσίδας, τότε οδηγούμαστε σε εντελώς διαφορετικά συμπεράσματα. Ολες οι περικοπές και όλοι οι αποκλεισμοί που εφαρμόστηκαν αποσκοπούσαν στη θεσμική προσαρμογή στη δυτική μορφή της ανισότητας1.
Το σχέδιο έχει δύο φάσεις: Από το 2010 μέχρι και τον Ιούλιο, η προσπάθεια επικεντρωνόταν στο να εδραιωθούν και να γίνουν αποδεκτοί οι όροι της συγκεκριμένης μορφής ανισότητας. Τον Ιούλιο περάσαμε στην επόμενη φάση που αφορά την κατοχύρωση και την αναπαραγωγή της. Και αν οι προηγούμενες κυβερνήσεις λειτούργησαν ως θεράποντες της ανισότητας, η κυβέρνηση αυτή φιλοδοξεί να αναδειχθεί σε πρωθιέρεια. Αναθερμαίνοντας αντιπαλότητες, αφυπνίζοντας φοβίες και καλλιεργώντας φανταστικούς εχθρούς, προσπαθεί να εξασφαλίσει την υποστήριξη μιας μερίδας –διόλου ασήμαντης– του πληθυσμού ώστε να πετύχει τη θεσμική κατοχύρωση της ανισότητας.
Σε ένα δοκίμιο που δημοσιεύτηκε το 2013, ο Λέιν Κενγουόρθι (Lane Kenworthy), καθηγητής του Πανεπιστημίου της Αριζόνα, επικεντρώθηκε στις ευκαιρίες που δίνει το αμερικανικό σύστημα στους φτωχούς για να βελτιώσουν την κοινωνικοοικονομική τους κατάσταση. Σκοπός του, να διαπιστώσει αν όλοι οι πολίτες έχουν περίπου τις ίδιες βασικές ευκαιρίες στη ζωή.
Ξεκίνησε με την εκπαίδευση, συγκρίνοντας στατιστικές από τη δεκαετία του 1970 μέχρι το 2010. Ανέλυσε στοιχεία της εκπαιδευτικής διαδρομής που ξεκινά από τον παιδικό σταθμό και φτάνει μέχρι το κολέγιο. Συνδύασε την εισοδηματική θέση των γονιών με την εξέλιξη των διαζυγίων και την εισοδηματική εξέλιξη των παιδιών. Επίσης, εστιάστηκε στις επαγγελματικές ευκαιρίες που έχουν τα παιδιά σε σχέση με την εισοδηματική και την κοινωνική κατάσταση των γονιών τους. Υστερα από εμβριθή έρευνα, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι τις τελευταίες δεκαετίες «οι Αμερικανοί που γεννήθηκαν σε χειρότερη κατάσταση, τείνουν να έχουν και λιγότερες ευκαιρίες στη ζωή».
Από την ανάγνωση των νομοθετημάτων και των ανακοινώσεων είναι φανερό ότι η κυβέρνηση βαδίζει στα ίδια μονοπάτια. Με αιχμή του δόρατος τους «αρίστους» αποπειράται να μεταφέρει την αμερικανική συνταγή της ανισότητας σχεδόν αυτούσια στην Ελλάδα.
Η περίφημη εξαγγελία για το ν+2, δηλαδή για τον χρόνο που παρέχεται σε έναν φοιτητή προκειμένου να ολοκληρώσει τις σπουδές του, είναι ένα παράδειγμα. Με πρόσχημα τη φιλολογία περί «αιώνιων φοιτητών» προσεταιρίζεται νοικοκυραίους για να αποκλείσει από την τριτοβάθμια εκπαίδευση τους φτωχούς φοιτητές.
Οι οικονομολόγοι Μάρθα Μπέιλι και Σούζαν Ντινάρσκι συνέκριναν τα ποσοστά αποφοίτησης στις δεκαετίες του 1960 και του 1970 με τα αντίστοιχα στις δεκαετίες του 1980 και του 1990. Το ποσοστό των φοιτητών από υψηλού εισοδήματος οικογένειες που πήρε πτυχίο αυξήθηκε από 36% σε 54%. Το ποσοστό από τα χαμηλού εισοδήματος σπίτια έμεινε σχεδόν αμετάβλητο (από 5% σε 9%).
Αλλά και η περίφημη θεωρία περί «νόμου και τάξης» λειτουργεί ως τροφοδότης της ανισότητας. Ως γνωστόν, ο «νόμος» είναι μια εύπλαστη έννοια που συνδέεται με την πολιτική, ενώ η «τάξη» συνδέεται με τα όρια που μια κοινωνία θεωρεί αποδεκτά και ανεκτά. Στην πραγματικότητα, η θεωρία αυτή χρησιμοποιείται ως μήτρα για να αναπαραχθεί η φτώχεια και ο αποκλεισμός και να μεταφερθεί από τη μια γενιά στην επόμενη. Αυτό συμβαίνει για συγκεκριμένους λόγους.
Κατ’ αρχάς το περιορισμένο εισόδημα των γονιών επηρεάζει το επίπεδο μόρφωσης των παιδιών. Επίσης, οι χαμηλού εισοδήματος γονείς έχουν λιγότερες διασυνδέσεις για να βοηθήσουν τα παιδιά τους να βρουν καλές θέσεις εργασίας. Αλλά και η αυστηροποίηση του «νόμου» και η άκριτη εφαρμογή της «τάξης» αντί να καλυτερεύουν τις ζωές, τις χειροτερεύουν.
Στις ΗΠΑ, από τη δεκαετία του 1970 και του 1980 άρχισαν να φυλακίζουν πολύ περισσότερους νέους άντρες, συμπεριλαμβανομένων πολλών για ήσσονος σημασίας αδικήματα. Εχοντας ποινικό μητρώο, γίνεται όλο και πιο δύσκολο να βρουν μια σταθερή δουλειά με αξιοπρεπή αμοιβή.
Ουσιαστικά, η κυβέρνηση αντιγράφοντας το αμερικανικό μοντέλο εγκλωβίζει –με νόμους– τους γονείς με χαμηλά και μεσαία εισοδήματα αλλά και τα παιδιά τους σε μόνιμη ανέχεια, ενώ ταυτόχρονα απαιτεί από αυτούς να συμβιβάζονται και να συμμορφώνονται στη μοίρα τους επικαλούμενη την... τάξη.
Αυτή είναι η αλυσίδα με την οποία μας έδεσαν οι δανειστές. Στην αρχή, με την αποδοχή και τη συμμετοχή των κυβερνήσεων των εννέα προηγούμενων χρόνων, ανάγκασαν τους Ελληνες να αποδεχτούν την ανισότητα ως κάτι το φυσιολογικό και αναπόφευκτο. Τώρα, με τη σημερινή κυβέρνηση, πετούν εκατοντάδες χιλιάδες στα πιο ανήλια μπουντρούμια της φτώχειας, χωρίς καμία προοπτική να αντικρίσουν κάποια μέρα το φως.
1. Το προφίλ της «ελληνικής» ανισότητας ήταν μέχρι το 2010 διαφορετικό –λόγω της δομής της οικονομίας– από εκείνο των ΗΠΑ και της Ε.Ε.
*δημοσιογράφος, συγγραφέας
Τρίτη 3 Δεκεμβρίου 2019
Καταγγελία για αλλοίωση Πανελλαδικών εξετάσεων
Καταγγελία για αλλοίωση Πανελλαδικών εξετάσεων
- A-
- A+
Μια εξαιρετικά σοβαρή και επώνυμη καταγγελία που έχει σταλεί στην πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας και αφορά στις Πανελλαδικές Εξετάσεις έρχεται σήμερα στο φως της επικαιρότητας.
Σύμφωνα με την καταγγελία, μεγάλος αριθμός μαθητών ιδιωτικού σχολείου της Αττικής που διαφήμισε φέτος «πρωτιές» στις Πανελλαδικές εξετάστηκε προφορικά, με αμφίβολης εγκυρότητας γνωματεύσεις για ...τενοντίτιδα, μαζί με τους φυσικώς αδυνάτους. Είναι γνωστό ότι η προφορική εξέταση βαθμολογείται επιεικέστερα από τη γραπτή και μάλιστα σε μια χρονιά που τα θέματα των εξετάσεων ήταν ιδιαίτερα δύσκολα. Ο Πρόεδρος της Ομοσπονδίας Ιδιωτικών Εκπαιδευτικών (ΟΙΕΛΕ) επικοινώνησε με την καταγγέλλουσα μητέρα, η οποία μίλησε για «γεγονότα» κι όχι για απλές υποθέσεις, τονίζοντας μάλιστα ότι κανένας από το Υπουργείο ή τη Διεύθυνση Εκπαίδευσης δεν επικοινώνησε μαζί της, παρά το γεγονός ότι είχε αποστείλει την καταγγελία εδώ και εβδομάδες.
Η σοβαρή αυτή καταγγελία προστίθεται σε μια σειρά πρόσφατων ανάλογων ζητημάτων για τέτοιου είδους περιστατικά. Οι αρμόδιες υπηρεσίες ωστόσο μπορούν να διερευνήσουν τις καταγγελίες εύκολα και γρήγορα, καθώς όλα τα στοιχεία είναι στη διάθεσή τους σχετικά με το ποιοι μαθητές εξετάστηκαν ως φυσικώς αδύνατοι, με ποια αιτιολογία και τι βαθμούς έλαβαν.
Πάντως, το φαινόμενο της υπονόμευσης σοβαρών εξεταστικών διαδικασιών σε ιδιωτικά σχολεία δεν είναι πρωτόγνωρο. Αρκεί να μελετήσει κάποιος τις ανακοινώσεις μας την τελευταία δεκαετία, με αποκορύφωμα την καταδολίευση των εξετάσεων του ΙΒ το 2009 σε τρία μεγάλα ιδιωτικά σχολεία της Αθήνας. Παραθέτουμε αυτούσια, με αφαίρεση ευαίσθητων δεδομένων, την επιστολή της μητέρας.
Θέμα: «Καταγγελία - Αίτημα»
Β............. Δ............
ΙΑΤΡΟΣ
ΤΗΛ. : 693...................
Στην ευρύτερη περιοχή της Δυτικής Αθήνας φημολογείται ότι στις Πανελλήνιες Εξετάσεις του έτους 2019 εξετάστηκαν προφορικά πολλοί μαθητές που προέρχονταν από τα Εκπαιδευτήρια .......................... που βρίσκεται ....................................
Ο αφύσικα υψηλός αριθμός των προφορικά εξεταζόμενων μαθητών (οι περισσότεροι φημολογείται ότι έπασχαν από τενοντίτιδα) σε συνδυασμό και με τις άριστες βαθμολογίες τους, και μάλιστα σε χρονιά που χαρακτηρίστηκε από ιδιαίτερα δύσκολα θέματα, δημιουργεί πολλά ερωτηματικά για την εγκυρότητα των ιατρικών γνωματεύσεων οι οποίες ελήφθησαν υπόψη για τον χαρακτηρισμό των μαθητών αυτών ως φυσικώς αδυνάτων, τη διαδικασία των προφορικών εξετάσεων καθώς και τον τρόπο της ορθής / αντικειμενικής / αδιάβλητης αξιολόγησης της επίδοσής τους.
Ο θεσμός των Πανελλήνιων Εξετάσεων έχει διαχρονικά κερδίσει την εμπιστοσύνη όλων των εμπλεκόμενων φορέων, μαθητών, γονέων και εκπαιδευτικών. Προκειμένου να διασφαλιστεί ο αδιάβλητος χαρακτήρας του θεσμού και να σταματήσουν οι φήμες και τα ερωτηματικά που δημιουργήθηκαν, παρακαλούμε για τις δικές σας ενέργειες προκειμένου να επανεξεταστούν όλα τα δικαιολογητικά που επέτρεψαν στους μαθητές του αναφερόμενου Λυκείου να εξεταστούν προφορικά, καθώς και η διαδικασία εξέτασής τους.
Ως μητέρα πέντε παιδιών, τα τέσσερα είναι ήδη φοιτητές και το τελευταίο είναι υποψήφιο στις φετινές Πανελλήνιες Εξετάσεις , θεωρώ ότι πρέπει να τύχω της άμεσης απάντησής σας
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)