Η ναζιστική ιστορία πίσω από το σύνδρομο Asperger

Το σύνδρομο Άσπεργκερ, είναι μια διαταραχή του φάσματος του αυτισμού, που χαρακτηρίζεται από σημαντικές δυσκολίες στην κοινωνική αλληλεπίδραση και στη λεκτική επικοινωνία, ενώ εκδηλώνεται ταυτόχρονα με περιορισμένες και επαναλαμβανόμενες συμπεριφορές και ενδιαφέροντα. Η διάγνωσή του είναι πολλές φορές δύσκολη, καθώς διαφέρει από άλλες διαταραχές του αυτισμού λόγω της σχετικής διατήρησης της γλωσσικής και γνωστικής ανάπτυξης του ατόμου. Όμως η διαταραχή του Άσπεργκερ κρύβει πίσω της μια βρώμικη ιστορία, η οποία μάλιστα έχει ναζιστικό υπόβαθρο.

Η επίσημη διάγνωση της διαταραχής του Asperger αποσύρθηκε πρόσφατα από το Διαγνωστικό και Στατιστικό Εγχειρίδιο των Αμερικανικών Ψυχιατρικών Συλλόγων για τις Ψυχικές Διαταραχές, επειδή η ιατρική κοινότητα συμφώνησε σε μεγάλο βαθμό ότι δεν ήταν ξεχωριστή ασθένεια από τον αυτισμό. Όμως το σύνδρομο Άσπεργκερ εξακολουθεί να περιλαμβάνεται στη διεθνή ταξινόμηση των ασθενειών του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, ο οποίος χρησιμοποιείται σε όλο τον κόσμο, ενώ πολλά άτομα με αυτισμό δηλώνουν τα ίδια ότι πάσχουν από αυτό το σύνδρομο.

Οι περισσότεροι όμως δεν σκέφτονται ποτέ για τον άνθρωπο πίσω από το όνομα του Άσπεργκερ.

Ο ερευνητής στον οποίο οφείλεται το όνομα του συνδρόμου και που διαμόρφωσε τη σύγχρονη εικόνα που διαθέτουμε για αυτό, ήταν ο δρ. Χανς Άσπεργκερ. Σύμφωνα με τον ίδιο, το Άσπεργκερ αποδίδεται σε άτομα με περιορισμένες κοινωνικές δεξιότητες και ενδιαφέροντα.

Ο Χανς Άσπεργκερ. 

Παρά το γεγονός ότι αυτός θεωρήθηκε αρνητής του Γ' Ράιχ, το έργο του δρ. Άσπεργκερ ήταν στην πραγματικότητα άρρηκτα συνδεδεμένο με την άνοδο του ναζισμού και τα θανατηφόρα του προγράμματα.

Ο ίδιος ασχολήθηκε για πρώτη φορά με τη ναζιστική παιδοψυχιατρική όταν ταξίδεψε από τη Βιέννη στη Γερμανία το 1934, σε ηλικία 28 ετών. Οι ανώτεροι συνεργάτες του είχαν αναπτύξει διαγνώσεις κοινωνικών ανεπαρκειών για τα παιδιά που θεωρούσαν ότι δεν είχαν σχέση με την κοινότητα, και αδυνατούσαν να συμμετάσχουν σε συλλογικές δραστηριότητες του Ράιχ, όπως η Νεολαία του Χίτλερ.

Ο Άσπεργκερ αρχικά ήταν κατά της ταξινόμησης των παιδιών, γράφοντας το 1937 ότι «είναι αδύνατο να θεσπιστεί ένα άκαμπτο σύνολο κριτηρίων για μια διάγνωση». Αμέσως μετά τη ναζιστική προσάρτηση της Αυστρίας το 1938 - και την εκκαθάριση των Εβραίων και των φιλελεύθερων συνεργατών του από το Πανεπιστήμιο της Βιέννης - ο Άσπεργκερ εισήγαγε τη δική του διάγνωση για την κοινωνική απόσπαση: την «αυτιστική ψυχοπάθεια».

Καθώς ο Άσπεργκερ προσπάθησε να προαχθεί ως αναπληρωτής καθηγητής, τα γραπτά του για τη διάγνωση έγιναν ακόμα σκληρότερα. Τόνισε την «αγριότητα» και τα «σαδιστικά χαρακτηριστικά» των παιδιών που μελετούσε, κάνοντας παράλληλα λόγο για «αυτιστικές πράξεις κακίας» για τις οποίες ήταν υπεύθυνα κατά τον ίδιο. Αποκάλεσε επίσης τους αυτιστικούς και ψυχοπαθείς ανθρώπους ως «έξυπνα αυτοματοποιημένα όντα».

Πολλοί θεωρούσαν ότι οι αναφορές του δρ. Άσπεργκερ στις «ειδικές ικανότητες» των παιδιών που ανήκαν στο «ευνοϊκότερο» σημείο του φάσματος του αυτισμού, ήταν μια προσπάθεια εφαρμογής της διάγνωσής του ως μέσο προστασίας από τη ναζιστική ευγονική - ένα ιδιότυπο δηλαδή είδος ψυχιατρικής λίστας του Schindler. Στην πραγματικότητα όμως, ο Άσπεργκερ προειδοποιούσε την ίδια στιγμή για «λιγότερο ευνοϊκές περιπτώσεις» του συνδρόμου, στις οποίες όσοι έπασχαν από αυτό «θα παραμόνευαν στους δρόμους σαν γκροτέσκ φιγούρες».

Τέτοιου είδους χαρακτηρισμοί αποτελούσαν φυσικά θανατική ποινή για το Τρίτο Ράιχ, με αποτέλεσμα δεκάδες παιδιά που είχαν αξιολογηθεί ιατρικά από τον Άσπεργκερ να θανατωθούν.

Η παιδική «ευθανασία» ήταν το πρώτο πρόγραμμα μαζικής εξόντωσης του Ράιχ, που ξεκίνησε από το Χίτλερ τον Ιούλιο του 1939, ως ένας τρόπος να απαλλαγεί από τα παιδιά που θεωρούνταν «ξένα» για το κράτος και κίνδυνος για την ευγονική που είχε υιοθετηθεί. Τα περισσότερα από τα θύματα ήταν σωματικά υγιή παιδιά, που δεν υπέφεραν καν από οποιαδήποτε ασθένεια. Θεωρήθηκε τότε ότι είχαν σωματικές, ψυχικές ή συμπεριφορικές «ανωμαλίες».

Τουλάχιστον 5.000 παιδιά έχασαν τη ζωή τους εκείνη τη περίοδο σε περίπου 37 «ειδικές αίθουσες». Το Am Spiegelgrund στη Βιέννη, ήταν μια από τις πιο θανατηφόρες. Οι δολοφονίες λάμβαναν χώρα στα ίδια τα κρεβάτια των νέων, καθώς οι νοσηλευτές τους παρείχαν υπερβολικές δόσεις ηρεμιστικών μέχρι αυτοί να αρρωστήσουν και να πεθάνουν, συνήθως από πνευμονία.

Ο Άσπεργκερ συνεργάστηκε στενά με τους κορυφαίους συντελεστές του προγράμματος ευθανασίας της Βιέννης, συμπεριλαμβανομένου του Erwin Jekelius, διευθυντή του Am Spiegelgrund, ο οποίος ήταν μάλιστα αρραβωνιασμένος με την αδελφή του Χίτλερ. Μαζί του, ήταν υπεύθυνος για την αποστολή εκατοντάδων παιδιών στην εγκατάσταση, όπου θα έβρισκαν τραγικό θάνατο.

Διαβάστε ακόμα: «Σύνδρομο Άσπεργκερ: Ένας πλήρης οδηγός» του Τόνι Άγουντ

Στη μεταπολεμική περίοδο, ο Άσπεργκερ θα έπαιρνε αποστάσεις από το έργο του πάνω στην αυτιστική ψυχοπάθεια. Ασχολήθηκε με θρησκευτικά ζητήματα και κοινωνικά σχόλια για την ανατροφή των παιδιών.

Πιθανότατα θα αποτελούσε μόλις μια υποσημείωση στην ιστορία της έρευνας πάνω στον αυτισμό, αν η Lorna Wing, μια βρετανίδα ψυχίατρος δεν είχε ανακαλύψει ένα άρθρο του από το 1944 για την αυτιστική ψυχοπάθεια. Η επιστήμονας θεωρούσε ότι παρείχε ένα σημαντικό πλαίσιο για τον τότε αυστηρό ορισμό του αυτισμού και, μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του '80, το σύνδρομο Άσπεργκερ και η ιδέα ενός ευρύτερου φάσματος πάνω στην ασθένεια είχε εισαχθεί στην ιατρική ορολογία.

Το 1994, η διαταραχή του Άσπεργκερ προστέθηκε στο Αμερικανικό Εγχειρίδιο Ψυχικών Διαταραχών, όπου παρέμεινε μέχρι να αναταξινομηθεί το 2013 ως διαταραχή του φάσματος του αυτισμού. Ωστόσο, το σύνδρομο εξακολουθεί να αποτελεί επίσημη διάγνωση στις περισσότερες χώρες του κόσμου. Και είναι πανταχού παρούσα στη λαϊκή κουλτούρα, όπου η ρατσιστική "Aspergery" χρησιμοποιείται ως έννοια πολύ συχνά για να περιγράψει τη γενική κοινωνική αμηχανία που μπορεί να προκληθεί σε ένα χώρο από «άτομα με ιδιαιτερότητες».

Είναι λοιπόν προβληματική η ονομασία του συνδρόμου Άσπεργκερ σήμερα; Για ζητήματα ιατρικής ηθικής σαφώς και είναι, αφού η ονοματοδοσία μιας διαταραχής από ένα πρόσωπο υποτίθεται πως είναι τιμητική για το επιστημονικό του έργο πάνω σε αυτή. Το έργο του Άσπεργκερ δεν ήταν επιστημονικό, αφού ο ορισμός του για τους «αυτιστικούς ψυχοπαθείς» είναι αντίθετος προς όσα γνωρίζουμε σήμερα πάνω στον αυτισμό, ενώ υπήρξε αυτουργός για το θάνατο εκατοντάδων παιδιών.

Άλλες ασθένειες ή διαταραχές που πήραν στο παρελθόν το όνομά τους από τους γιατρούς των ναζιστικών χρόνων που συμμετείχαν σε προγράμματα εξόντωσης (όπως το σύνδρομο Reiter) τώρα διαθέτουν εναλλακτικές εναλλακτικές ονομασίες (αντιδραστική αρθρίτιδα), ενώ η ιατρική γενικότερα κινείται προς πιο περιγραφικές ονομασίες.

Η παύση της χρήσης του ονόματος του Άσπεργκερ, όχι απλά θα είναι ένας τρόπος να τιμήσουμε τα παιδιά που σκοτώθηκαν εξαιτίας του, αλλά και εκείνα που εξακολουθούν να είναι ταυτισμένα με αυτό.

Απόδοση από τους New York Times.

Πηγή:https://tvxs.gr/news/istoria/i-nazistiki-istoria-piso-apo-syndromo-asperger

Τέλος τα ιδιωτικά σχολεία στη Βρετανία!

Εγκρίθηκε η πρόταση στο συνέδριο του Εργατικού Κόμματος

Γροθιά στο κλειστό σύστημα των ελίτ, που κυριαρχεί στην οικονομική και πολιτική ζωή της χώρας επιβάλλοντας την ατζέντα του χάριν των προνομίων του δίνει η απόφαση του βρετανικού Εργατικού Κόμματος να καταργήσει τα ιδιωτικά σχολεία, τα περισσότερα από τα οποία λειτουργούν υπό καθεστώς ιδρύματος και όχι ιδιωτικής επιχείρησης αποφεύγοντας σε μεγάλο βαθμό τη φορολόγηση, κάτι που λειτουργεί ως μια μορφή έμμεσης χρηματοδότησης.

Η πρόταση «πέφτει» στο τραπέζι σε μια ιδιαίτερα φορτισμένη συγκυρία στη χώρα, με διαταραγμένο το πολιτικό και κοινωνικό κλίμα λόγω της καταστροφικής αβεβαιότητας του Brexit, ενώ η χθεσινή χρεοκοπία του ταξιδιωτικού ομίλου Thomas Cook, όσο και αν δείχνει άσχετη, δεν παύει να λειτουργεί ως σοβαρή ένδειξη δυσλειτουργίας του οικονομικού συστήματος και του κυβερνητικού μηχανισμού, επιβαρύνοντας ακόμη περισσότερο την ατμόσφαιρα. Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, η αναμενόμενη για σήμερα ανακοίνωση της απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου περί νομιμότητας ή μη της απόφασης αναστολής λειτουργίας του Κοινοβουλίου από την κυβέρνηση αναμένεται να ανοίξει έναν νέο κύκλο αντιπαράθεσης.

Στη γενικότερη αρνητική συγκυρία ήρθε να προστεθεί και η τελευταία αναφορά του απερχόμενου προέδρου της Κομισιόν Ζαν Κλοντ Γιούνκερ για το Brexit, ο οποίος προσάπτει εμμέσως πλην σαφώς στους υποστηρικτές του την ευθύνη μιας «εκστρατείας ψεμάτων και fake news» πριν από το δημοψήφισμα του 2016.

Διεργασίες

Σε κάθε περίπτωση, το Brexit ανάγεται σε σημείο καμπής στη σύγχρονη βρετανική Ιστορία πυροδοτώντας κοινωνικές και πολιτικές διεργασίες που κάτω από άλλες συνθήκες θα ήταν αδύνατες ή αδιανόητες. Σίγουρα μια από αυτές είναι η πρόταση που εγκρίθηκε χθες από τους αντιπροσώπους στο ετήσιο συνέδριο των Εργατικών στο Μπράιτον για την κατάργηση των ιδιωτικών σχολείων που λειτουργούν υπό καθεστώς ιδρύματος και την ενσωμάτωσή τους στο δημόσιο εκπαιδευτικό σύστημα και κατ’ επέκταση στον κρατικό προϋπολογισμό. Οι σύνεδροι ενέκριναν την πρόταση, με τη δέσμευση να συμπεριληφθεί στο επόμενο εκλογικό μανιφέστο του κόμματος. Μαζί με αυτήν εγκρίθηκε και η πρόβλεψη ότι τα πανεπιστήμια θα περιοριστούν στην εισαγωγή υποψηφίων από ιδιωτικά σχολεία στο ίδιο ποσοστό που ισχύει για τον ευρύτερο πληθυσμό, δηλαδή στο 7%.

Η έγκριση των ρηξικέλευθων προτάσεων ακολούθησε την τοποθέτηση της σκιώδους υπουργού Παιδείας Άτζελα Ράινερ, σύμφωνα με την οποία μια μελλοντική κυβέρνηση των Εργατικών θα καταργήσει τα φορολογικά παραθυράκια που ευνοούν τα ιδιωτικά σχολεία από τον πρώτο κιόλας προϋπολογισμό που θα καταθέσει. Η ίδια ανήγγειλε την εκ θεμελίων αναθεώρηση του συστήματος αξιολόγησης των δημόσιων σχολείων της Αγγλίας καταργώντας την αρμόδια αρχή Ofsted, σε μια πρόταση που έτυχε αντιφατικής αποδοχής από την εκπαιδευτική κοινότητα με το σκεπτικό ότι χαμηλώνει τον πήχη των απαιτούμενων στάνταρ.

Η υιοθέτηση της πρότασης για κατάργηση των ιδιωτικών σχολείων, που ασχέτως τύχης αποτελεί σαφή πρόκληση για την κυριαρχία τους στους πλέον επιδραστικούς τομείς του βρετανικού κατεστημένου, έγινε δεκτή με ενθουσιασμό από ακτιβιστές που έκαναν λόγο για «μια πραγματικά ριζοσπαστική δέσμευση και μια μεγάλη νίκη για την Αριστερά».

Το Εργατικό Κόμμα εισάγει νέες πολιτικές στο συνέδριό του ελπίζοντας να συσπειρώσει τους οπαδούς και ψηφοφόρους του, εμφανιζόμενο πλέον όχι ως αντιπολίτευση αλλά ως κυβέρνηση εν αναμονή, που θα αντικαταστήσει τον Μπόρις Τζόνσον, έναν ακόμη απόφοιτο του Ήτον. Οι εκλογές αναμένεται ότι θα διεξαχθούν πριν από το τέλος του έτους.

Περίπου 7% των Βρετανών μαθητών εκπαιδεύονται σε ιδιωτικά σχολεία, όμως οι επικριτές τους επισημαίνουν πως αυτοί είναι που αργότερα κυριαρχούν στη στελέχωση των κορυφαίων πανεπιστημίων και κατέχουν δυσανάλογα πολλές ανώτερες θέσεις στην πολιτική, τα νομικά, τα μέσα ενημέρωσης και τις επιχειρήσεις. Τα δύο τρίτα των κορυφαίων υπουργών του Τζόνσον έχουν φοιτήσει σε ιδιωτικά σχολεία και ο Ντέιβιντ Κάμερον, ο οποίος διετέλεσε πρωθυπουργός από το 2010 έως το 2016, φοίτησε επίσης στο Ήτον.

«Αυτό που λέμε είναι 'ας έχουμε μια εκπαίδευση για όλους, ας βάλουμε τέλος σ' αυτό το παράδοξο επίπεδο ανισότητας μέσα στο εκπαιδευτικό μας σύστημα'», δήλωσε χαρακτηριστικά στο Sky News το στέλεχος των Εργατικών Τζον Μακντόνε

πηγή:http://www.avgi.gr/article/10807/10228583/1-telos-ta-idiotika-scholeia-ste-bretania-?fbclid=IwAR3udQaRdIZ-V2Q8pMGTXxCEZ8ELY5VgIFZ9w08dTnGOS-KYjDdkUAFDLds

Δασκαλοκτονία

Ευάγγελος Αυδίκος

Και πάλι για τα σχολεία. Η καινούργια σχολική χρονιά ανασύρει από το βάθη της ψυχής των μεγαλύτερων τραυματικές μνήμες από τη συμπεριφορά των δασκάλων του ή και εικόνες τρυφερότητας. Σε κάθε περίπτωση, η θέση του δασκάλου/ας είναι κομβική στη διαμόρφωση της μνήμης αλλά και στον ψυχισμό των μαθητών/τριών. Οι απόψεις όσων διατείνονται πως τα παιδιά δέχονται πολλαπλά εξωσχολικά ερεθίσματα χαρτογραφούν το θέμα. Ομως, ο εκπαιδευτικός έχει καθοριστικό ρόλο για το αν η τάξη είναι τόπος ικανοποίησης ή καθημερινό μαρτύριο.

Πρόκειται για μια εναλλακτική «γονεϊκή» σχέση. Πιο έντονη στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση και αυξανόμενα υπαινικτική στις μεγαλύτερες βαθμίδες της εκπαίδευσης. Που έχει όλα τα στοιχεία αυτής της σχέσης. Αυταρχισμό, κούραση, αγάπη και αίσθηση καθήκοντος. Αυτή η σχέση δασκάλου και μαθητή εξελίσσεται με κορύφωση τη σύγκρουση και την πατροκτονία. Την απομάκρυνση από τον αυστηρό και πνιγηρό, ενίοτε, εναγκαλισμό από τους γονείς. Το ίδιο γίνεται και στην εκπαίδευση.

Η δασκαλοκτονία παίρνει διάφορες μορφές. Ο συμβολικός θάνατος του δασκάλου/ας στην τάξη. Στη διάρκεια της γνωστικής διαδικασίας. Μια πράξη που δεν πετυχαίνει πάντα, αλλά που είναι βασική ώστε να αυτονομηθεί ο εκπαιδευόμενος από την τυραννική εξουσία της γνώσης του δασκάλου. Η βιωμένη προσωπική εμπειρία είναι μακροχρόνια. Σαράντα χρόνια στην τάξη. Σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης. Εξόν από την πρωτοβάθμια. Σε κάθε εξάμηνο το ίδιο αίτημα. Η βαρετή επισήμανση. Που συχνά η τάξη κωφεύει, ακολουθώντας την παροιμιώδη φράση «μπαινάκιας-βγαινάκιας». Ομως, εκεί εγκαταβιώνει η πεμπτουσία της εκπαιδευτικής διαδικασίας.

Το μάθημα θα είναι αποτυχημένο αν στο τέλος του εξαμήνου δεν αμφισβητήσετε τον δάσκαλο. Αν δεν έχετε δική σας άποψη και μηρυκάζετε όσα σας δίδαξαν. Δασκαλίστικες κουβέντες, θα σχολίαζε κάποιος. Κούφιες κουβέντες. Δεν είναι εύκολο να προσκληθεί η τάξη σε μια τελετουργική δασκαλοκτονία. Που μπορεί να συνοδεύεται από ψήγματα νεανικής «αναίδειας». Ή από το αίσθημα «μπορώ να πάρω το αίμα μου πίσω».

Και η δυσκολία μεγαλώνει από την ανασφάλεια του δασκάλου. Από τη μη επαρκή προετοιμασία. Από την αδυναμία του ή τη δυσκολία να χτίσει μια διαφορετική σχέση. Σε μια εκπαίδευση που απαξιώνει τους ανθρώπους της. Που κάποιοι γονείς υπονομεύουν με τη συμπεριφορά τους τη δασκαλοκτονία. Που κάποιοι απ' αυτούς επιλέγουν τη δασκαλοεξόντωση ή τη δασκαλοεξουδετέρωση.

Η κατ’ οίκον εκπαίδευση ξεθωριάζει τη μαγική χροιά της εξελισσόμενης τελετουργίας. Ωστόσο, η δασκαλοκτονία θέλει άλλα κολόκουρα. Είναι αναγκαία συνθήκη πρώτα απ’ όλα, για να δημιουργηθούν πολίτες. Που μπορεί να έχουν άποψη. Να αμφισβητούν αλλά να μην εξοντώνουν την άλλη άποψη. Θέλει και μια κοινωνία ώριμη. Μια πολιτεία ανοιχτόμυαλη. Θέλει οι συνδικαλιστικοί φορείς να μην πανηγυρίζουν μόνο για τη νίκη τους στις εκλογές. Να κατανοήσουν πως το δασκαλίκι είναι κατάθεση ψυχής.

πηγή: https://www.efsyn.gr/stiles/apopseis/211070_daskaloktonia?fbclid=IwAR3xTeU7_OMtYs_ICIkqWWL8e3eBZxErtBLN4rY5BSSkiSbVm0qtt46Nc3A

Πώς να βοηθήσετε τα παιδιά να γίνουν καλύτεροι μαθητές

Τα σχολεία ξεκινούν και σχεδόν όλοι οι γονείς αγωνιούμε για την πορεία και τη εξέλιξη των μικρών μας.  Όταν βρίσκονται στις πρώτες τάξεις του δημοτικού θέλουμε κυρίως να αγαπήσουν τη μάθηση και το σχολείο και να βρουν τον δικό τους τρόπο ώστε να είναι επιμελείς και συνεπείς. Αργότερα, προσπαθούμε να τα βοηθήσουμε ώστε να ανταπεξέλθουν με επιτυχία στις υποχρεώσεις τους και να πετύχουν τους προσωπικούς τους στόχους.

Η συμβολή και η βοήθεια μας, λοιπόν, τα πρώτα σχολικά χρόνια, είναι εξαιρετικά σημαντική!

Μην αναλαμβάνετε τις δικές τους ευθύνες

Πολλές φορές τα παιδιά κάνουν λάθη, αμελούν τις υποχρεώσεις του και γενικά προσπαθούν να συνδυάσουν τη σχολική ζωή με τον αυθορμητισμό της παιδικότητάς τους. Δεν ολοκληρώνουν το διάβασμά τους επειδή θέλουν να παίξουν, αργούν να ετοιμαστούν για το σχολείο ή ξεχνούν τα βιβλία και τα τετράδιά τους στο σπίτι.

Σε αυτές τις περιπτώσεις, μην τα καλύπτετε! Αφήστε τα να κάνουν τα λάθη τους και να μάθουν από αυτά. Εξάλλου, κανείς δεν περιμένει από τα παιδιά να είναι τέλεια. Το σχολείο και οι δάσκαλοι είναι εκεί για να τους διδάξουν κυρίως τι σημαίνει ευθύνη και πώς μπορούνε να την αναλάβουν. Αν θέλετε να βοηθήσετε ουσιαστικά το παιδί σας, αντί να βρίσκετε δικαιολογίες και να καλύπτετε τα λάθη του, ενθαρρύνετέ το να διεκπεραιώνει  με επάρκεια και υπευθυνότητα τις υποχρεώσεις του. 

Σιγουρευτείτε πως έχουν ετοιμαστεί σωστά για το σχολείο

Όλοι οι δάσκαλοι μας συμβουλεύουν να μην διαβάζουμε τα παιδιά, αλλά να είμαστε δίπλα τους όταν χρειάζονται τη βοήθειά μας, και να κάνουμε ένα τελικό τσεκ μόλις ολοκληρώνουν το διάβασμά τους. Με λίγα λόγια, να είμαστε κοντά αλλά όχι από πάνω τους!

Μην του πείτε πόσο κάνει 5 + 8 για παράδειγμα. Βοηθήστε το παιδί να βρει έναν τρόπο για να το υπολογίσει μόνο του και, πριν φυλάξει τα βιβλία στην τσάντα του , κάντε ένα πέρασμα για να βεβαιωθείτε πως δεν έχει ξεχάσει τίποτα. Εάν εντοπίσετε λάθη, πάλι, απλά πείτε του «υπάρχουν 2 λάθη στην αντιγραφή σου» και αφήστε το να τα βρει και να τα διορθώσει μόνο του.

Δημιουργήστε ένα περιβάλλον κατάλληλο για διάβασμα

Το κατάλληλο περιβάλλον για την μελέτη τους είναι πολύ σημαντικό. Φροντίστε να φτιάξετε μια ήσυχη γωνιά, χωρίς πολλά παιχνίδια και αντιπερισπασμούς, στον οποίον το παιδί θα μπορεί να συγκεντρωθεί. Ο καλός φωτισμός, η καθαριότητα και η τάξη θα βοηθήσουν το παιδί να εστιάσει στα μαθήματά του και να βγάλει τον καλύτερο του εαυτό! Στα μεγαλύτερα παιδιά, προσπαθήστε να διαβάζουν χωρίς το ipad ή το κινητό ανοιχτό ή να ακούν μουσική με τα ακουστικά στα αυτιά.

Δίνετε πρώτοι το καλό παράδειγμα στο σπίτι

Τα παιδιά κάνουν ό,τι βλέπουν! Εάν δεν ασχολείστε ποτέ με τα μαθήματά τους, αργείτε στις υποχρεώσεις σας ή δεν ανοίγετε ποτέ βιβλίο μπροστά τους, το πιθανότερο είναι πως και τα παιδιά δεν θα έχουν ως προτεραιότητά τους το σχολείο και τα μαθήματά τους. Δώστε, λοιπόν, το καλό παράδειγμα και ενθαρρύνετέ τα πρωτίστως να αγαπήσουν τα βιβλία και τη γνώση! Μετά, όλα τα υπόλοιπα θα ακολουθήσουν αβίαστα.

Μην ξεχνάτε ότι οι δάσκαλοι δεν είναι εχθροί, αλλά σύμμαχοί σας

Εάν το παιδί σας πάρει κακό βαθμό ή αν ο δάσκαλος δεν πει τα καλύτερα λόγια για το αγγελούδι σας, πριν ανεβάσετε τους τόνους, σκεφτείτε πως πρέπει να συνεργάζεστε μαζί του για το καλό του παιδιού. Προσπαθήστε να καταλάβετε τι θέλει να σας πει και εστιάστε στο πώς θα βοηθήσετε στην εκπαιδευτική διαδικασία. Ακόμα κι αν έχετε κακά γνώμη για κάποιον εκπαιδευτικό, μην την εκφράσετε μπροστά στο παιδί. Ο σεβασμός και η εκτίμηση προς τον δάσκαλο είναι απαραίτητα συστατικά για την σωστή διαπαιδαγώγησή του. Ο καλύτερος τρόπος είναι να μιλήσετε απευθείας στη δασκάλα, πάντα ευγενικά αλλά ειλικρινά, και μαζί να βρείτε τη λύση που θα ωφελήσει τον μαθητή.

πηγή:https://tvxs.gr/news/paideia/pos-na-boithisete-ta-paidia-na-ginoyn-kalyteroi-mathites